سروده ای از ایرج میرزا شاعر نامدار ایرانی بمناسبت عاشورا

 بیچاره چه می کشی خودت را---دیگر نشود حسین زنده

کشتند و گذشت و رفت و شد خاک---خاکش علف و علف چرنده

من هم گویم یزید بد کرد---لعنت به یزید بد کننده

اما دگر این کتل متل چیست---وین دسته خنده آورنده

تخم چه کسی بریده خواهی---با این قمه های نا برنده

آیا تو سکینه ای که گویی---سو ایسمیرم عمیم گلنده

کو شمر و تو کیستی که گویی---گل قویما منی شمر النده

تو زینب خواهر حسینی---ای نره خر سبیل گنده

خجلت نکشی میان مردم ---از این حرکات مثل جنده

در جنگ دو سال قبل ندیدی---شد چند کرور نفس رنده

از این همه کشتگان نگردید---یک مو ز زهار چرخ کنده

در سیزده قرن پیش اگر شد---هفتاد و دو سر ز تن فکنده

امروز چرا تو می کنی ریش---ای در خور صد هزار خنده

باور نکنی بیا ببندیم---یک شرط به صرفه برنده

صد روز دگر برو چو امروز---بشکاف سر و بکوب دنده

هی بر سر و ریش خود بزن گل---هی بر سر خود بمال سنده

هی با قمه زن به کله خویش---کاری که تبر کند به کنده

هی بر سر خود بزن دو دستی---چون بال که می زند پرنده

هی گو که حسین کفن ندارد---هی پاره بکن قبای ژنده

گر زنده نشد عنم به ریشت---گر شد عن تو به ریش بنده

سروده بالا اثر شاعر طنز پرداز و توانای قرن پیشین ایرج میرزا میباشد که او نیز با درد و اندوه بسیار از خرافات پرستگان گسترانندگان فرهنگ بی خردی فریادش به آسمان بر خاسته بود.

به امید روزی که مردم آلوده اندیش ما از تار عنکبوت مسموم کننده تازی رهایی یابند.

                                                                       پاینده ایران

آریوبرزن